P2. Stadhuis van Sint-Gillis

Maurice Van Meenenplein 39 - 1060 Sint-Gillis


Casa mobile

‘Transhumance’ lijkt steeds meer een thema te worden in het werk van fotograaf Alain Breyer. Nadat hij zich in juli in het spoor van de Ronde van Frankrijk had genesteld om ons een beeld te geven van de sociologie langs de kant van de weg, is hij nu ook terug van een rondreis langs Franse en Belgische campings. Opvallend is de grote kwaliteit van dit werk op mensenmaat, dat geen ironie maar wel een zekere tederheid ademt. Het ware veel makkelijker geweest de spot te drijven met de tuinkabouters, dan te luisteren naar wat de bewoners van zo’n dorp van zeildoek en plaatijzer te vertellen hadden over wat hen zo aantrok op de camping. Veel makkelijker ware het ook geweest smalend neer te kijken op zoveel aanfluiting van de goede smaak, dan met beelden het belang te onderstrepen van die kwetsbare plekjes die de bewoners met veel zorg hadden ingericht.
Alain Breyer heeft gekozen voor het klassieke situatieportret, frontaal en voor iedereen op gelijke afstand, om een soort democratie en sociale vertegenwoordiging te onderstrepen. Zijn foto’s dringen ons geen visie op maar laten de keuze over aan onze eigen kijk in wat hij ons met een grote eenvoud toont. Deze fotografische bescheidenheid trekt hij ook door naar de korte interviews van de mensen die hij heeft ontmoet. In eenvoudige maar alles zeggende bewoording. Zoals Jamillah bijvoorbeeld : ”Eerst heb ik die caravan daar gehuurd en dan heb ik die hier gekocht. Ik had geen vaste verblijfplaats en samen met de buren, hebben we een petitie ondertekend. We hebben de koningin een brief geschreven en daarop is een minister ons komen opzoeken, en heeft me op de camping een verblijfsplaats gegeven”.
Eenieder onthult impliciet zijn of haar beweegredenen – soms grappig, dan weer schrijnend – om een deel van het jaar op de camping door te brengen. De auteur maakt er gebruik van om een typologie op te stellen : sommigen zijn op zoek naar rust, andere zoeken gezelschap op, en nog anderen zijn er al veel langer … Deze subtiele mix van humor en evidentie doet denken aan die van Bill Owens, die ons eind de jaren ‘60 een beeld schetste van de Amerikaanse middelklasse op vakantie (“Leisure”) of in de voorsteden (“Suburbia”). Bij Breyer is er ook sprake van eenzelfde portie universaliteit, die we op vandaag vaker vaststellen bij de Amerikaan en waar Claude Javeau bewust op wijst in het voorwoord van “Casa Mobile”, die is uitgegeven door Husson : “... Als we de foto’s van Alain Breyer bekijken moeten we ons afvragen of ze in zekere zin geen losser beeld van onszelf geven, dat moet worden behoed voor een al te pessimistisch discours.” Jean-Marc Bodson